Nieuws detail

Incassokosten: wat is redelijk?

Het doel van (vrijwel) iedere onderneming is om winst te maken. Als de klant niet betaalt, betekent dat schade voor de ondernemer, zoals het gemis aan inkomsten, het gemis aan rente en het maken van extra kosten om de niet-betalende klant tot betaling aan te manen.

Verhalen van incassokosten

De wet geeft de ondernemer de mogelijkheid om de kosten die hij maakt om betaling te verkrijgen, op de debiteur te verhalen, ook als in de overeenkomst (of algemene voorwaarden) niets geregeld is over de hoogte van de incassokosten. Lang niet altijd kunnen de gemaakte kosten echter volledig ten laste van de wanbetaler worden gebracht. De kosten moeten namelijk in twee opzichten redelijk zijn: zowel het maken van de kosten als de hoogte van de kosten moet redelijk zijn.

Rechters hebben zelf allerlei regels bedacht over incassokosten. Deze zijn opgenomen in het zogenoemde Rapport Voorwerk II, waarbij de incassokosten aan een maximum worden gebonden (ook als de debiteur zich niet op matiging van de incassokosten beroept). In de meeste incassozaken wordt dit rapport gehanteerd voor de berekening van de hoogte van de incassokosten (hoewel in bepaalde uitzonderlijke gevallen wel hogere kosten in rekening mogen worden gebracht als dat in de overeenkomst is opgenomen en die hogere kosten ook daadwerkelijk zijn gemaakt).

Dit betekent dat de incassokosten die aan de wanbetaler in rekening worden gebracht, lang niet in alle gevallen door hem hoeven te worden betaald. Als bijvoorbeeld op een factuur van nog geen € 50,- een bedrag aan incassokosten van € 100,- in rekening wordt gebracht, hoeven die (hoge) incassokosten niet (volledig) te worden voldaan. Volgens het Rapport Voorwerk II zou een bedrag € 37,- aan incassokosten in rekening mogen worden gebracht, zodat de wanbetaler per saldo (wettelijke rente buiten beschouwing gelaten) een bedrag van € 87,- zou dienen te voldoen.

Soms geen incassokosten

Soms kunnen incassokosten in het geheel niet in rekening worden gebracht, omdat het maken van die kosten niet redelijk is. Een aantal voorbeelden uit de rechtspraak zijn de volgende: wanneer van meet af aan duidelijk is dat de debiteur niet wil betalen (hij is het met de factuur niet eens), is het maken van incassokosten niet redelijk. Het sturen van meerdere aanmaningen is in zo’n geval zinloos, omdat de crediteur onmiddellijk tot dagvaarding had kunnen overgaan. Een ander voorbeeld: als debiteur en crediteur over en weer wat van elkaar te vorderen hebben, kan verrekening plaatsvinden; gebeurt dit niet, dan kunnen de incassokosten niet voor rekening van de andere partij worden gebracht.

Ook om andere redenen dan hiervoor genoemd, kunnen de incassokosten worden gematigd omdat de hoogte niet redelijk is. Een sprekend voorbeeld uit de rechtspraak is een crediteur die een viertal facturen niet betaald kreeg. In plaats van die facturen in één dagvaarding op te nemen, bracht de crediteur vier afzonderlijke dagvaardingen uit. Om die reden matigde de rechter de incassokosten en de proceskosten tot het bedrag dat verschuldigd zou zijn wanneer de crediteur die facturen in één dagvaarding zou hebben opgenomen.